Prymas w Stoczku

Paweł Zuchniewicz

Właściwie to się tego spodziewał. Nie przypuszczał jednak, że przyjdą po niego nocą. Jak złodzieje. Kto wie, może bali się reakcji ludzi, a może nie chcieli robić z niego męczennika przynajmniej nie wtedy. Gdy tak rozmyślał o tych ostatnich dniach, wrócił wspomnieniami do października 1910 roku. Stanął, pamięta to jak dziś, przy łóżku umierającej matki, a ona powiedziała: Stefek, ubieraj się! Z prostotą dziewięciolatka pobiegł do sieni i narzucił palto. Nie, nie tak usłyszał inaczej się ubieraj. Nie zrozumiał. Dopiero po pogrzebie ojciec wytłumaczył mu, co miała na myśli: Masz się ubierać w cnoty, gotować się do swojej przyszłej drogi. Jak wiele od tamtego czasu się zdarzyło. Kapłaństwo, wojna po niej wczesne biskupstwo, a zaraz potem prymasostwo. No a teraz to uwięzienie. Nie widział nawet, gdzie jest i co zamierzają z nim zrobić, lecz już dawno temu pojął, że jeśli sam Bóg zdecydował się cierpieć i dorastać w swoim człowieczeństwie, to dlaczego on nie miałby pozwolić na dorastanie Boga w sobie.

Oto barwna i przejmująca opowieść o uwięzieniu prymasa Wyszyńskiego w Stoczku. O tym, co wówczas spędzało mu sen z powiek, o współwięźniach, którzy na niego donosili, i o tym, co pozwoliło mu ten okrutny czas przetrwać i stać się jeszcze mocniejszym.